Jammer

De paarden hebben gegeten en staan in de wei, de honden hebben gewandeld, het huis is opgeruimd en schoon. Wat jammer: de vakantie zit erop! We hebben genoten van het buitenleven. Gisteren nog een laatste rit op Stella gemaakt (zelfs even gegaloppeerd, vetchill!) en nou weer terug naar het alledaagse, paardloze leven. We bedanken jullie dat we hier mochten vakantie vieren en als ik mag, wil ik graag nog eens terugkomen voor een ruige buitenrit met de 4 paarden of gewoon koffie met vlaai, dat is ook goed. Nog een fijne zomer toegewenst!

eennalaatste dag

Het is wat: al weer de op een na laatste dag van onze vakantie hier. Tuttut, wat gaat de tijd toch snel! We hebben de afgelopen dagen: de ruïne van Valkenburg bekeken, Eric is in de Fluweelen Grot geweest (ik durfde niet op het allerlaatste moment), gezwommen bij ondergaande zon, paardgereden (Stella loopt nog beter als Brum erbij is) en gebarbecued. Het leven is goed in mijn Brabantse land, zeggen ze, maar in Limburg is het leven ook prima! Ik zal al dat buitenzijn en bewegen missen als we weer thuis zijn.
Vandaag zijn Eric en ons bezoek naar de Valkenier, ik kreeg leesvrij: heerlijk! Hopelijk hebben ze lol,ondanks de regen, want die valt overvloedig vandaag.
Morgen inpakken, opruimen en schoonmaken. Gelukkig komen ze pas rond 18 uur thuis, want we zullen best veel tijd kwijt zijn met het netjes achterlaten van de binnen- en buitenboel.

3landen.

Vanmiddag het drielandenpunt bekeken. Erg commercieel en toeristisch, maar dat is ook wel eens fijn. We hebben dan ook maar als echte toeristen een foto gemaakt voor de drie vlaggen op het eigenlijke drielandenpunt. De heel hoge toren is wel heel hoog! En als het hard waait - wat het deed - lijkt het nog hoger. Het doolhof is echt om in te verdwalen. De dag toen maar in diezelfde commerciele stijl afgesloten met een bezoek aan de MacDonalds: is altijd viezer dan je vantevoren bedenkt, vind ik.
Net met de honden gewandeld en de jongens gaan nog zwemmen. Het worden al echte bikkels; geen stadse nuffigheid meer te bekennen. Ze helpen ook steeds goed mee met de verzorging van de paarden en honden. Eigenlijk zijn ze voor de katten nog het meeste bang.
Oh ja, vanmorgen nog terug geweest naar de Wilhelminatoren, wat Michiel graag wilde. Hij heeft 3 keer getokkeld en 4 keer gerodeld, dus misschien dat het nu uit zijn systeem is. Of toch nog niet ...

onweer

Vannacht heeft het geonweerd en dus waren onze kinderen en de honden wakker. Eric in Sebastiaan zijn bed, Sebastiaan in 'ons' bed, Bonnie naast het bed. Bonnie brak beneden bijna de boel af en schoot naar boven toen we gingen kijken, dus we hebben besloten dat ze boven mocht liggen. Toen probeerde ze nog onder het bureau en het bed te kruipen, maar uiteindelijk ging ze redelijk rustig liggen. Kort nachtje dus.
Het is trouwens ook een avontuur om met drie honden uit te gaan. Als ze los mogen lopen, gaat het prima, maar aan de lijn is best lastig. Bonnie trekt steeds harder aan de lijn (ik denk dat ze een duidelijke leider mist) en uiteraard willen ze alledrie een andere kant op. Stilstaan als er een moet plassen vinden ze niet echt nodig en dus sta ik vaak op straat met mijn armen in een spagaat. Ook grappig is dat we vaak mensen tegenkomen die Bonnie en Sandy kennen, maar ons niet en daar komen dan vaak leuke gesprekjes van. Zo blijkt maar weer dat het hebben van honden een prima manier is om mensen te ontmoeten.

woensdag 29 juli

Derde dikke boek is uit. Dat ik nog tijd heb om te lezen tussen al die dierverzorging door wil, denk ik, zeggen dat het steeds handiger gaat. We hebben besloten de was te doen die hier nog in de wasmand lag, dan zijn die leeg als ze terugkomen en kunnen ze met frisse moed beginnen aan de vakantiewas. Ja, wij zijn best aardig.
Gisteren heeft Michiel inderdaad gerodeld ('leuk!') en getokkeld ('gaaf!'). Toen hij zich liet vallen van de Wilhelminatoren bonkte mijn hart nog harder dan dat van hem, volgens mij. Maar dat kan ook komen door de 16 trappen die we net hadden beklommen. Hij wil in ieder geval nog een keer en dan samen met Sebastiaan, dus wie weet...
Daarna nog een rit op Stella gemaakt, maar er waren zoveel vliegen en dazen dat ik maar weer omgekeerd ben: rotbeesten! Vanmorgen wilde ik de vliegendeken op haar doen, maar of hij is te klein of ik doe hem niet goed op, want hij zat niet goed en al snel lag hij op de grond.
Vanmiddag gaan we met de stoomtrein mee; af en toe wat rustiger vertier is ook goed. Alles draait om een goed evenwicht vinden. Oh ja, en dan moet er zeer binnenkort ook nog gestofzuigd worden.
Later: de stoomtreinreis was leuk. Dat wil zeggen: ik vond station Valkenburg mooi en het landschap waar we doorheen stoomden ook. Ik waande me in een ander land, bijvoorbeeld Zwitserland. Marijke Boon had gelijk toen ze zong dat Limburg zo groen is: overal weiden en bomen! Toen we in Simpelveld aankwamen bleek dat de eerstvolgende trein een kwartier later weer terugging en anders moesten we tot half 5 wachten. Twee en een half uur doorbrengen op station Simpelveld leek ons niet simpel, dus we zijn vrijwel direct weer teruggegaan. Nu zijn de mannen aan het zwemmen. Het is benauwd weer dus een koele plons is een goed idee.

to scoop or not to scoop

Het poepscheppen is een kunst op zich. Eerst dacht ik dat de paarden niet in de wei poepten, maar dat bleek ik te denken omdat ik niet goed had gekeken. Ze poepen wel degelijk in het gras en dat is moeilijk opruimen. De vork blijft in het gras steken en dan vallen de drollen er weer af. Na een tijdje heb ik de neiging om het dan maar met mijn handen te pakken, maar dat gaat te ver, dat begrijp ik ook nog wel. Een droge drol is nog wel te doen misschien, maar een vochtige, dampende hoop is toch te vies om aan te pakken. En ik ben neurotisch, want als ik poep zie, wil ik het opruimen, maar er blijkt er steeds nog een te ligggen, en nog een, en nog een ....

Het buitenleven begint zijn tol al te eisen. Voor stadse c.q. niet meer zo boerse mensen zoals wij is al dat wandelen, paardrijden, zwemmen en kruiwagenrijden een aanslag op de spieren. Pijnlijke en stijve spieren zijn het gevolg, maar dat voelt ook wel weer goed. Het maakt duidelijk dat we thuis veel te weinig bewegen en dus hopeloos uit vorm zijn. Mijn vaste voornemen is dan ook om eenmaal terug in Dongen vaker de fiets te pakken en langere wandelingen met Maggie te maken. Nu neem ik haar toch maar mee op de lange wandelingen die Bonnie en Sandy gewend zijn, want ze eet teveel en daar moet flink wat beweging tegenover staan, vind ik. Ze loopt wel wat mank, maar ik doe net alsof ik dat niet zie. Ik weet namelijk dat als ze nog dikker wordt, de artrose ook erger zal worden en dan is de vicieuze cirkel rond.

Michiel heeft de piano nu definitief ontdekt. Hij speelt de hele dag door de vlooienmars en vader Jacob, dus iedereen is blij. Ik heb contact met de buurman gelegd en vroeg bezorgd of hij er geen last van had, maar hij zei van niet. Ik ga ervan uit dat hij dat echt meent en dat het geen Limburgse beleefdheid is. Ikzelf heb het pianospelen ook weer opgepakt en Bach, Burgmuller en Clementi schallen door het huis, afgewisseld met Ballade pour Adeline. Leuk dat Eline precies dezelfde muziekboeken heeft als ik 25 jaar geleden!

Sebastiaan is blij dat we onze laptop hebben meegebracht, maar ook dat er een zwembad is en hij is dol op de honden!

Het tweede dikke boek is bijna uit, dus dat is een teken dat het nog steeds goed gaat met het vakantiegevoel.

18 uur. Vanmorgen naar de kabelbaan in Valkenburg geweest: ik vond het nog best eng; hoog, hoor. Michiel wil zeker nog een keer rodelen en misschien tokkelen. Sebastiaan weet het nog niet.











Ben net terug van een buitenrit op Stella. Wat een tof paard is dat, zeg! Lief en ze liep goed. Zelfs een paar keer gedraafd. Ik reed wel even verkeerd, want op een gegeven moment herkende ik het niet meer. Toen ben ik maar omgedraaid. Morgen beter, want ik weet waar ik wrsl. fout ben gegaan. Wel heel veel vliegen en dazen, vooral als je in de buurt van een bos komt, dat vonden Stella en ik vervelend. Nu staan de paardjes lekker te eten.
Nou de katten en honden nog en dan zijn wij aan de beurt. We hebben trouwens alleen nog maar de zwarte kat gezien, hopelijk is de andere kat nog wel in de buurt.
Morgen weer een dag met zwemmen, paardrijden en relaxen (ik heb al bijna mijn heel dikke boek uit): wat een fijne vakantie tot nu toe! Ik hoop dat de Sibbense familie het ook goed heeft in de Elzas.